این باور غلط دربین بسیاری از عزیزان وجود داره که ما والدین بچه های مشکل دار از دیدن بچه های سالم اونها حسودی می کنیم و یا به اصطلاح چشمشون می زنیم و یا شاید فکر می کنند که بچه های ما واگیر دارند!

اینجا می خوام نمونه ای از اونچه که در جامعه برای ما خانواده ها اتفاق می افته رو تعریف کنم :

*روزی یکی از دوستانم به آرایشگاهی رفته بوده و از قضا اون خانم آرایشگر بار دار بوده . وقتی متوجه مشکل پسر او می شه همکارش بهش می گه :فلانی ،بچه اش مشکل داره تو نمی خواد کارهاش رو انجام بدی تو بارداری !

*دوست دیگر من با همراه خانواده به سفر فامیلی میرن گویا دختر خوشگل اون خانواده می رقصه و همه تشویقش می کنند چند ساعت بعد اون دختر در حین بازی دستش خراش کوچیکی می بینه و مادر بزرگش می گه : مادر چشمت کردن!

*یک روز برای خرید شیرینی به قنادی رفته بودم یک خانواده همراه پسر خوشگلشون هم اونجا بودن، پسر بچه تقریبا همسن آرین بود و مدام شیرین زبانی می کرد ، پدر بچه با عصبانیت بهش گفت : اه بچه چقدر حرف میزنی ! طاقت نیاوردم گفتم آقا قدر هر یک کلمه حرف زدن پسرتون رو بدونید!

درسته که ما بچه هائی با رشد طبیعی نداریم ولی شاید ما قدر این فرشته ها مون رو بیشتر از مادر و  پدرهای بچه های سالم بدونیم ! ما که با هر تغییر کوچیک بچه هامون جشن می گیریم، از دیدن بچه های طبیعی خیلی بیشتر لذت می بریم و آرزو می کنیم که روزی اینقدر علم پیشرفت کنه که دیگه هیچ بچه غیر طبیعی بدنیا نیاد.

آمین